این پایان‌نامه کارشناسی ارشد، تأثیر آموزش از طریق بازی‌های آموزشی در تمرینات پایه بسکتبال را بر سطح رشد شناختی و روانی-حرکتی (سایکوموتور) کودکان گروه سنی ۱۰ تا ۱۲ سال بررسی می‌کند. اهمیت این مطالعه بر نقش بازی در حمایت از رشد جسمی و ذهنی کودکان تأکید دارد. بازی به عنوان یک محیط یادگیری طبیعی شناخته می‌شود که به فرد امکان می‌دهد خود را ابراز کرده و توانایی‌هایش را توسعه دهد. بیان شده است که بازی‌های ورزشی آموزشی، خلاقیت، مهارت تصمیم‌گیری و تخیل دانش‌آموزان را پرورش داده و توانایی تفکر سریع را در آن‌ها ایجاد می‌کند. در این راستا، تأثیر رویکردهای مبتنی بر بازی در آموزش بسکتبال بر رشد شناختی و روانی-حرکتی مورد تحقیق قرار گرفته است.

جامعه آماری این پژوهش را مجموعاً ۳۲ شرکت‌کننده پسر در گروه سنی ۱۰ تا ۱۲ سال از ۲ باشگاه ورزشی مختلف در آنکارا تشکیل می‌دهند. شرکت‌کنندگان با توجه به این موضوع انتخاب شده‌اند که پیش‌تر آموزش پایه بسکتبال ندیده باشند. این مطالعه بر روی دو گروه آزمایش و کنترل انجام شده است. برای گروه آزمایش، یک برنامه تمرینی شامل بازی‌های آموزشی به مدت ۱۲ هفته، ۳ روز در هفته و هر جلسه ۶۰ دقیقه اجرا شد. برای گروه کنترل نیز یک برنامه تمرینی کلاسیک با همان مدت و تواتر اجرا گردید. به عنوان ابزار گردآوری داده‌ها، از آزمون رشد شناختی (آزمونی که توسط پژوهشگر توسعه یافته و روایی آن ثابت شده است) و آزمون مهارت بسکتبال جانسون (Johnson) استفاده شده است. برای تحلیل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS 16.0 استفاده شده و آزمون‌های تی زوجی (Paired Samples T-test) و تی مستقل (Independent Samples T-test) به کار گرفته شده‌اند.

یافته‌های به دست آمده نشان داد که برنامه تمرینی حاوی بازی‌های آموزشی، تأثیر مثبتی بر سطح رشد شناختی و روانی-حرکتی کودکان ۱۰ تا ۱۲ ساله در آموزش پایه بسکتبال داشته است. اگرچه در هر دو گروه پیشرفت مشاهده شد، اما مشخص گردید که نمرات گروه آزمایش (که برنامه بازی‌های آموزشی روی آن‌ها اجرا شد) در آزمون رشد شناختی بالاتر از گروه کنترل بوده است. به طور مشابه، در نتایج آزمون رشد روانی-حرکتی نیز گروه آزمایش در مهارت‌هایی مانند دریبل زدن، پاس دادن و شوت زدن نمرات بالاتری نسبت به گروه کنترل کسب کرد. این مطالعه نشان می‌دهد که آموزش غنی‌شده با بازی، باعث به دست آمدن نتایج باکیفیت‌تر از دانش آموخته‌شده و مهارت‌های به نمایش درآمده می‌شود. علاوه بر این، مشاهده شد که آزمودنی‌های شرکت‌کننده در گروه بازی، نه تنها عملکرد بهتری ارائه دادند، بلکه در طول تمرینات بیشتر لذت بردند.

در راستای این نتایج، پژوهشگر پیشنهادهای مهمی ارائه کرده است. بیان شده است که علاوه بر رشد شناختی و روانی-حرکتی، تأثیر آموزش با بازی‌های آموزشی بر رشد عاطفی نیز باید مورد بررسی قرار گیرد. همچنین پیشنهاد می‌شود که از آموزش با بازی در آموزش پایه سایر رشته‌های ورزشی نیز استفاده شود و با اضافه کردن بازی‌ها به برنامه درسی تربیت بدنی، سرعت یادگیری و میزان ماندگاری آن‌ها سنجیده شود. اجرای مطالعات مشابه روی دانش‌آموزان دختر و مقایسه آن با نتایج دانش‌آموزان پسر نیز یکی دیگر از پیشنهادهای مهم است.

در این مطالعه، میزان اثربخشی روش آموزش با بازی‌های آموزشی در تمرینات بسکتبال با داده‌های علمی به اثبات رسیده است. از محمت اولاش (Mehmet Ulaş) برای این پژوهش ارزشمند سپاسگزاریم. متن کامل این پایان‌نامه با کد ۳۴۹۰۲۶ از طریق سایت www.tez.yok.gov.tr قابل دسترسی است.